مؤلف : نظير اين حديث را كافى هم به سند خود از عبد اللَّه بن طلحه روايت كرده « 1 » . و شايد مراد از آن ، توصيف اغلب ملائكه باشد ، نه همه آنها ، و گر نه با سياق آيه كه مىفرمود : « در خلقت هر چه بخواهد اضافه مىكند » و با روايات ديگر كه مىفرمود : « جبرئيل ششصد بال داشت » معارض خواهد بود . و از كتاب توحيد حكايت شده ، كه وى به سند خود از ابى حيان تيمى ، از پدرش از امير المؤمنين ( ع ) روايت كرده ، كه فرمود : احدى از مردم نيست مگر آنكه با او چند فرشته است ، كه وى را از اينكه در چاهى سقوط كند ، و يا ديوارى به رويش فرو ريزد ، و يا ناملايمى به او برسد ، حفظ مىكنند ، و اين مراقبت را در طول عمر او ادامه مىدهند تا اجلش فرا رسد ، آن گاه او را تنها مىگذارند ، تا هر بلايى كه مقدر است ، بر سرش بيايد . . . « 2 » . و از كتاب بصائر ، از سيارى ، از عبد اللَّه بن ابى عبد اللَّه فارسى ، و غير او روايتى آورده كه نامبردگان بدون ذكر سند ، از امام صادق ( ع ) نقل كرده‌اند ، كه فرمود : كروبيان طايفه اى از شيعيان ما هستند كه از خلق اولند ، كه خداى تعالى آنان را در پشت عرش قرار داده ، آن قدر نورانى هستند كه اگر نور يكى از ايشان بر تمامى اهل زمين تقسيم شود ، ايشان را كفايت كند . آن گاه فرمود : موسى ( ع ) بعد از آنكه از خدا درخواست ديدن كرد ، خداوند به يكى از كروبيان فرمود تا براى كوه تجلى كند ، و او هم براى كوه جلوه اى كرد ، و با جلوه خود ، آن را پاره پاره ساخت « 3 » 3 . و از صحيفه سجاديه حكايت شده كه امام سجاد ( ع ) در يكى از دعاهايش - كه در باره حاملان عرش خدا ، و هر فرشته مقرب اوست - چنين گفته : بار الها ! بر حاملان عرشت درود فرست ، كه هرگز از تسبيح تو خسته نمىشوند ، و از تقديست به تنگ نمىآيند ، و از عبادت تو به ستوه نمىآيند ، هرگز كوتاهى كردن در انجام وظيفه را بر جديت بر امر تو ترجيح نمىدهند ، و از وله و عشق ورزيدن به تو غافل نمىشوند ، و به اسرافيل كه صاحب صور شاخص است ، آن كه همواره در انتظار فرمان توست ، تا با دميدن در آن ، خفتگان در قبور و گروگانهاى گور را بيدار كند ، و به ميكائيل ، آن فرشته آبرومند در درگاهت كه از اطاعتت مكانى رفيع يافته ، و جبرئيل كه امين بر وحى توست ، و فرمانش در آسمانهايت نافذ است ، و نزد تو مكانى دارد ، و مقرب درگاه توست ، و به روح ، كه مسلط بر ملائكه حجابهاست ، و آن

--> ( 1 ) روضه كافى ، ج 8 ، ص 272 ، ح 403 ، ط بيروت . ( 2 ) توحيد صدوق ، ص 367 ، ح 5 . ( 3 ) بصائر الدرجات ، ص 69 ، ح 2 .